Czy wiesz, kto najczęściej doświadczał dyskryminacji jeszcze przed falami imiracyjnymi?

kolor czerwony: Polska, kolor niebieski: ogół

Najbardziej poszkodowani – seniorzy.

Nierówno traktowani.

Różnicowani.

Wykluczani.

Dyskryminowani.

Poniżani.

Ageizm (w języku polskim wiekizm) to dyskryminacja ze względu na wiek, która utrudnia bądź nawet uniemożliwia korzystanie na równi z innymi z praw, wolności, dóbr. Ageizm to nierówne traktowanie, ale nierówne nie znaczy takie samo, znaczy adekwatne.

No właśnie… Pojęcie ageizmu może i brzmi obco, ale przejawy dyskryminacji obce nam nie są. W końcu żyjemy wśród ludzi i umiemy obserwować… Albo już jesteśmy seniorami, albo też mamy starszych rodziców, dziadków, więc temat jest nam bliski. Paradoksalnie i my sami dyskryminujemy, bo przecież inaczej nie można nazwać irracjonalnych poglądów, przesądów, głupich stereotypów nt. fizycznych i umysłowych cech ludzi starszych, które pojawiają się w naszych myślach (zastanów się chwilę, co myślisz o osobach starszych, a chwilę potem pomyśl, że Ty też będziesz seniorem). Co znajdzie się w uwadze, znajdzie się i w myślach, znajdzie się w emocjach, na końcu w zachowaniu… Trzeba się pilnować, by nie poddać się stereotypom, nie krzywdzić.

Przyczyny dyskryminacji ze względu na wiek są różne. Najsilniejsze chyba to negatywne stereotypy i uprzedzenia, a przy tym lęk przed własną starością i śmiercią. NIe lubimy przecież myśleć o czymś, co kojarzy się nam niezbyt przyjemnie. Innym powodem jest kult wartości zdrowia, siły, sprawności – od wieków w naszym kręgu kulturowym jednostka, by coś znaczyć, musiała być silna. Osoba słabsza, starsza mogła się obronić mądrością. Niestety, w dzisiejszym świecie człowiek starszy nie jest postrzegany  – jak dawniej – jako źródło wiedzy i doświadczenia. To nie seniorów rodu się dzisiaj radzimy, nie ich pytamy. Od tego jest Internet i specjaliści.  Jest jeszcze bezrobocie. Ageizm wzrasta właśnie wtedy, gdy ono się nasila, ludzie starsi są wówczas częściej postrzegani jako obciążenie, balast, coś niepotrzebnego.

Ageizm jest zjawiskiem, któremu można i TRZEBA przeciwdziałać.

Przede wszystkim trzeba zmienić myślenie – WSZYSTKICH (i dzieci, i młodych, i dorosłych i seniorów) w kierunku rozumienia starości jako stanu NATURALNEGO, powszechnego, w kierunku emocjonalnej akceptacji tego stanu. W końcu starość to nie choroba, starość to życie! Trzeba zmienić stereotypy – wśród wszystkich grup wiekowych, one bowiem wyrządzają największe szkody. Najprościej i najskuteczniej wiadomo jest walczyć ze stereotypem przez konfrontację, stąd pomóżmy promować POZYTYWNY i AKTYWNY obraz osób starszych, bo takimi przecież są. Samym z kolei seniorom pokażmy, jak działają na nich stereotypy, pomóżmy zrozumieć (naturalne i powszechne dla tej grupy wiekowej) funkcjonowanie umysłu, dodajmy im wiary i zmotywujmy do działania, dajmy poczucie skuteczności i kontroli, a więc… do dzieła!

Włączamy się w przeciwdziałanie ageizmowi –  na początek zapraszamy osoby prywatne, organizacje, instytucje do współpracy w organizowaniu treningów pamięci dla seniorów – działamy na rzecz aktywności poznawczej, relacji i interakcji społecznych seniorów!